Bericht van Jany in Relluh in Oostkapelluh. Als dit op het telefoonscherm staat, is dat meestal het begin van wat uiteindelijk tot een bezichtiging leidt. We hebben er inmiddels drie gehad: in Slijkenburg, Fochteloo en Ees. Aangezien dat vroeger bij topografie niet op de kaart stond: de eerste twee liggen nét in Friesland, de laatste in Drenthe. We nemen je in een notendop mee van bericht tot bezichtiging bij die van Slijkenburg.
Het bericht
‘Dit huis is toch te mooi om waar te zijn??’ Als Jany 2 vraagtekens typt, dan weten we dat het menens is. Zo ook bij het huis in Slijkenburg. Ieder van ons bekijkt vervolgens de Funda-link. Zufan en Jany doen dat het grondigst. Christoffer en ik (Jireël) moeten het vooral hebben van de video.
Bevalt het ons allemaal, dan doen we een omgevingscheck: is er een basisschool in de buurt, zit het dicht bij een bos of ander natuurgebied en is de dorpskern op fietsafstand. Alle drie een ja? Dan zegt iedereen wanneer diens agenda het toelaat om te bezichtigen de komende twee weken. Vaak een hele puzzel. Als ‘ie gelegd is: bellen maar.
De belletjes
Ik doe meestal de belletjes. En probeer altijd net wat meer informatie los te peuteren dan de medewerker van het makelaarskantoor in eerste instantie wil vertellen. Vast herkenbaar als je ooit een huis hebt gekocht. Zo kwam ik er in Slijkenburg achter dat de stroomnetbeheerder dwars door de tuin gaat ploegen, binnen afzienbare tijd. We lieten ons er niet door tegenhouden. We schakelden onze financieel adviseur Frank in om een quick scan uit te voeren. Het paste binnen ons budget, dus we prikten een datum die ons schikte. De gelukkigen? Chris en ik.
De bezichtiging
We hadden de afspraak op een dinsdag om 10.30 uur. Dat betekende in dit geval om 8.30 uur in de auto. Ik bracht Dani naar school en maakte een pitstop bij bakkerij Boonzaaijer – wat veertien jaar geleden buren waren toen Chris en ik via de SSH in een schimmelwoning aan de Laan van Chartroise woonden – en fietste door naar Zuilen. Met een koffie links en chocoladecroissant rechts, zoefden we richting Slijkenburg.
Kriebels in de buik toen we op de dijk van Slijkenburg reden. Zou dit onze nieuwe woonplek worden? De makelaar ontving ons hartelijk en belandde na een stevige handdruk direct in een verhit telefoongesprek, wat ons de ruimte gaf zelf door het hoofdhuis te lopen (en naar de wc te gaan). Daarna liepen we met haar door de tuin en bekeken we de andere woning.
Korte conclusie: het hoofdhuis is direct bewoonbaar en heeft precies genoeg ruimte voor Zufan, Dani en mij. Het huis waar Chris en Jany zouden wonen had te veel weg van een net wat te krap vakantiehuisje. Jammer: de tuin heeft genoeg plek voor een ruime moestuin, de twee hertjes zouden mogen blijven en je duikt vanuit je tuin meteen de rivier De Lende in. Met een kibbeling op onze schoot reden we terug naar Utrecht. We lieten het bezinken, kletsten er thuis verder over met Jany en Zufan, maar wisten: dit is ‘m niet.
En weer door
Ik belde de volgende ochtend de makelaar en vertelde dat we geen verdere stappen zouden ondernemen. Diezelfde avond verscheen er weer een melding op mijn telefoon: Bericht van Jany in Relluh in Oostkapelluh. Op naar de volgende.
Moestuinliefdetip
Zoals in het eerste blog beloofd: we sluiten elk blog af met een moestuinliefdetip van Jany. Komt-ie:
Moestuinliefdetip #1: Hoogzomer is het topdrukte op de tuin. Hier en daar nog wat zaaien, maar ook oogsten, verwerken, inmaken. Met de vakantie voor de deur en duizend dingen om te doen, wil ik mijn tijd zo effectief mogelijk besteden. Mijn tip: neem een maaltijd (met ingrediënten uit de tuin natuurlijk) mee en prop deze tijdens het schoffelen naar binnen. (Klein grapje, want schoffelen daar doe ik niet aan. Daarover gaat de volgende moestuintip!)
Reactie plaatsen
Reacties