Eind mei gingen we met een hoop vrienden kamperen. ’s Avonds, toen alle kinderen op bed lagen, en we met een Duvel in de hand kletsten over onze huizenzoektocht, vertelden we dat we een website gingen maken. We hadden toen nog geen naam. Uren later zag de naam dubbelebewoondromers net wat eerder het levenslicht dan het naderende daglicht.
Twee kampen - vooralsnog
We stonden op een camping in het Gelderse Buren, en als het aan onze vrienden ligt, komen we daar ook terecht. Onze vriendengroep bestaat namelijk uit twee kampen: kamp West-Gelderland en kamp Utrecht (Groenekan meegerekend). De kans is groot dat er door ons vertrek uit Utrecht een derde kamp ontstaat: kamp Uithoek. Toch doet iedereen diens best om dat kamp te voorkomen.
Niet omdat onze vrienden het ons niet gunnen. Maar na ruim 20 jaar verder dan een uur van elkaar wonen? Daar zouden we allemaal erg aan moeten wennen. Zo kwam het laatst voor dat er een huis te koop stond in Leerdam (op de grens van kamp Utrecht en West-Gelderland). Qua dubbele bewoning, perceeloppervlakte en staat van de huizen was het top. We zoeken namelijk geen klusproject. Het hoeft niet volledig af en naar wens te zijn, maar wel direct bewoonbaar. Hoe dan ook – zowel de telefoon van Zufan als die van mij trilde bijna tegelijk van tafel. Strekking van elk bericht uit beide kampen: Het kán ook dichtbij, hé!.
Nadeel van niet regio-gebonden zoeken
De gedachte hoe het zou zijn om als Leerdammers door het leven te gaan begon al door onze hoofden te spoken, maar we kwamen er niet meer tussen. Het huis was al verkocht. Dat is een nadeel van niet regio-gebonden zoeken: een aankoopmakelaar in de arm nemen en Funda te slim af zijn is niet te doen. Daarom nemen we die dienst ook af bij onze financieel adviseur Frank, en sturen we hem zelf huizen door, waarna hij een zogenoemde quick scan uitvoert en onder meer kijkt naar de prijs. Door veel regio’s als optie open te houden, kan het dus zijn dat we in populaire gebieden achter het net vissen.
Vakantie
We blijven verder vissen, al houden we onze hengels de komende tijd op zak. Op dit moment genieten Chris en Jany en hun camper Bartje van de bergen in Noorwegen. Zufan, Dani en ik stappen morgen in de auto naar Duitsland en slaan onze tent op aan beekjes en riviertjes van verschillende natuurcampings. Het volgende blog lees je eind augustus. Tot dan, maar natuurlijk niet voordat we hebben afgesloten met een moestuinliefdetip van Jany.
Moestuinliefdetip #2
Laat de bodem zoveel mogelijk met rust. Niet schoffelen, niet spitten. Planten die ik ergens echt niet wil hebben, trek ik uit en laat ik liggen. Zo ontstaat een mulchlaag die de grond beschermt. Uitzondering hierop is mijn grootste woekerende moestuinvijand, het zevenblad. De kleinste stukjes achtergebleven wortel leveren een overvloed aan nieuwe planten op. Dus ondanks zijn positieve eigenschappen (rijk aan vitamine c en ijzer, goede smaakmaker in pesto), gaat deze zonder pardon bij het restafval.
Reactie plaatsen
Reacties