Twee weken geleden reden Jireël en ik (Jany) naar het noorden van het land voor een bezichtiging. 4,5 uur zaten we met elkaar in de auto. En nee, dan raken we niet uitgepraat. Kopje koffie mee, koekje erbij en beppen maar. Op de terugweg, ergens ter hoogte van Dedemsvaart, vroeg Jireël me: ‘Als je je tuin zoals je die nu hebt zou kunnen kopiëren naar ons nieuwe huis, zou je dat dan doen?’ Daar hoefde ik niet over na te denken: ‘Nee’.
Elf jaar geleden kreeg ik met een vriendin een verwaarloosde volkstuin toegewezen. We wisten eigenlijk niets van tuinieren en ik kan me ook niet herinneren dat we de moeite hebben genomen ons in te lezen. We begonnen gewoon.
Op advies van een medemoestuinder spitten we bijna het hele perceel om (nooit doen!) en verdeelden het in rechthoekige bedden, afgescheiden door betegelde paden. Vervolgens sloegen we bij het tuincentrum zaden in van groenten die we lekker vonden. Op zich een goed uitgangspunt, ware het niet dat we verder geen idee hadden wat we deden. We plantten een stuk of twaalf tomaten op een rijtje uit. Veel te dicht op elkaar en van dieven hadden we nog nooit gehoord, dus alle planten werden ziek voordat de tomaten de kans kregen om te rijpen. We zaaiden uien (een onmogelijk project), dachten dat tien bonenplantjes wel genoeg waren om vier monden te voeden en gingen eens in de twee weken naar de tuin om elke keer weer opnieuw te kunnen beginnen.
Mijn vriendin haakte na een paar jaar af en ik tuinierde met vallen en opstaan door. Heel lang voelde het alsof ik maar wat deed en nog steeds is dat soms zo. Toch heb ik in de loop der jaren aardig wat bijgeleerd. Over planten, plagen en ziektes. Door te lezen, te luisteren, maar ook gewoon te proberen heb ik een weelderige tuin gecreëerd waar ik blij van word. ‘Een rommeltje’, zegt de een. ‘Een geordende chaos’, zegt de ander. Dat laatste beschouw ik als een compliment.
Ik droom ervan om met de kennis en ervaring die ik nu heb helemaal opnieuw te kunnen beginnen. Ik zou bedden in verschillende vormen en maten aanleggen, met slingerende houtsnipperpaadjes eromheen. En goed nadenken over waar ik mijn vaste planten zet. Hoe draait de zon, hoe staat de wind meestal? Waar is het nat, droog, zonnig, schaduwrijk? Hoeveel ruimte nemen de bomen en struiken in als ze volgroeid zijn en wat past daar dan nog tussen?
Elk jaar oogst ik aan het einde van het seizoen zaden van mijn mooiste bloemen en lekkerste tomaten. Veel van de bloemenzaden strooi ik dan gelijk weer uit op de tuin. Dit jaar heb ik een groot deel ervan apart gehouden. Ik bewaar ze in een zakje met op het label ‘nieuwe tuin’.
Ook heb ik de afgelopen jaren van verschillende van mijn favoriete planten stekken verzameld. Aalbessen, bramen, kruisbessen en een vijg staan geduldig in potten te wachten op diezelfde nieuwe tuin. Inmiddels flink geworteld, want de zoektocht naar ons droomhuis duurt al even. Ik kan niet wachten om te zien hoe al deze zaden en planten in 2027 ergens anders dan in mijn volkstuin tot bloei gaan komen.
Reactie plaatsen
Reacties